banner tijdisales

Vuur

In een periode dat ik ernstig ziek was, zat mijn moeder voor dag en dauw aan mijn bed en 's avonds om twaalf uur zat ze daar nog. De hele dag zei ik geen woord. Het idee, de zekerheid, dat mijn moeder er was en mijn hand vasthield, gaf een zee van rust. Als een schaduw bleef ze over mij waken.

Soms zie je in documentaires of TV programma's ouders en kinderen die uitleggen waarom zij elkaar niet meer (willen) zien. Er is onderweg een bom gebarsten, een wond geslagen die niet heelt of er is een hart gebroken dat niet getroost kon worden.

Voor mij onbegrijpelijk. Zolang je leeft, heb je tijd om een hand uit te steken, je telefoon te pakken, een brief of mail te schrijven.

Ik vind het vanzelfsprekend dat een moeder en een kind voor elkaar door het vuur gaan. De liefde van mijn moeder zie ik niet als een claim. Zij was onvoorwaardelijk in haar liefde. Er is niets dat ik haar kan geven. Op een dag was zij gaan slapen zonder wakker te worden.

Voor altijd uit mijn oog en voor altijd in mijn hart.

'Voor alles, voor elke emotie, is een uur.
Een tijd voor alles wat er is onder de hemel.'

Prediker 3