banner memoriam

 

 

Joëlle, 17 jaar

Twee jaar geleden veroorzaakte een automobilist een dodelijk verkeersongeluk. Hij verloor, in een flauwe bocht, de macht over het stuur. Zijn auto schepte een jong meisje dat op weg naar huis was. De chauffeur raakte lichtgewond. Het meisje, Joëlle, zou nooit thuis komen...

Een fragment uit haar In Memoriam.

Joëlle stond op de drempel van het kleine naar het grote leven. Een tiener met een prettig en onderzoekend karakter. Gezegend (behept) met een eigen wil en een eigen wijs.

Haar creativiteit was groot. Ze kon prachtig piano spelen en vrij goed hockeyen (maar slecht verliezen). Gek op muziek, happy hard core. Later zou ze een meidenband oprichten met haar naam, ze wilde worden als Anouk, als Adèle, maar dan Joëlle!

Joëlle was druk met sociale media, ze twitterde en pingde er vrolijk op los. Je wist wel waar zij mee bezig was.Op het eerste oog, een zondagskind.

En toch was er een schaduw over haar jonge leven gevallen. Joëlle had diabetes. Een ziekte die haar jonge leven belemmerde en beïnvloedde. Vier keer per dag moest zij zichzelf spuiten. En ernstig rekening
houden met wat zij kon eten en drinken. Niemand die het merkte, want je wist niet waar zij echt verdriet van had, ze wilde er niemand mee lastig vallen, ze loste dat probleem zelf wel op.

Ze liet zich niet klein krijgen. Sterker nog, ze groeide, ze zocht haar eigen weg. En had het lef zichzelf te durven zijn.

Hoe ben je jezelf als 17 jarige...

Je haar in twee kleuren verven. Joelle kocht kleren die zij zelf mooi vond, ze durfde in de groep een buitenbeentje te zijn, ook als zij daardoor in de maling werd genomen, ook als anderen haar daarmee pestten, ze ging haar eigen weg, ze wilde, ze moest en zou zichzelf zijn.

Wat anderen daar ook van zouden vinden

Er zijn veel tieners en heel veel volwassenen die dit niet durven. Diabetes hebben is al zwaar genoeg maar ook nog eens een voorbeeld zijn voor anderen, is niets minder dan stoer en ijzersterk.

Voor zo'n meid moet je een standbeeld oprichten en levenslang respect hebben. Joëlle mogen we nooit vergeten.

En misschien, heel misschien, kun je geloven dat ze toch nog, God weet waar, thuis is gekomen.

'Aan niets en niemand meer ten prooi
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi'

Oosterhuis