banner memoriam

 

 

Koen, 6 uur

Soms breekt de knop nog voor het een bloem kan worden
Soms dooft het vonkje voor het vuur wordt

Koen Marinus Leo werd geboren op vrijdag 2 december 's avonds om 10 voor 12, een half uur na (de geboorte van) zijn broertje Daan Marinus Leo.

Koen woonde in een eigen coconnetje, een eigen wereld.
Hij kon niet vertellen, niet hardop zeggen wat ie wilde. Desondanks is Koentje erin geslaagd om zijn bedoeling duidelijk te maken. Om de zin van zijn leven te onthullen. En ons leven te verrijken

Enkele uren na zijn geboorte, nadat ie zich had laten zien, nog even zij aan zij met zijn broer had gelegen en nadat ie zijn ouders even had aangekeken, is Koen weer 'op reis' gegaan. Om ergens, God weet waar, uit zijn cocon te komen

Er was eens een volwassen man, Bram Vermeulen, hij had veel meegemaakt en nagedacht over de zin van zijn leven. En schreef een beroemd geworden gedicht. Dit gedicht dragen we vandaag op aan Koen.
We leggen deze woorden in zijn mond

Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten
ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat door het verleggen van die ene steen
de stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan.

Kan een baby in zo'n korte tijd, nauwelijks zes uur, van zo'n onvergetelijke betekenis worden?
Nou Koen wel!
Binnen de maanden dat hij er was, onzichtbaar en stil, onschuldig en hartveroverend, werd hij een klokkenluider. Want Koen heeft levens en heeft grote mensen veranderd.

Vanaf de eerste minuut dat zijn ouders van zijn aanwezigheid op de hoogte waren, veroorzaakte Koen een nieuwe, intense manier van denken.
Bij de 'pretecho' (vier maanden geleden) gaf Koen direct zijn visitekaartje af. Ik ben ik! En ik ben anders dan iedereen.
Maar wel – heel mooi – anders.
Ik ben KOEN

Zijn presentatie zorgde voor een schokgolf. En maakte dat zijn ouders en andere volwassenen ineens ook 'anders' gingen kijken en voelen... Nou, ze moesten wel. Niets was nog gewoon
Koen had een eigen agenda.
Zijn kracht zat uitgerekend in zijn zogenaamde handicaps:
Klopte zijn hart niet regelmatig, was zijn rug open, voelde zijn hoofdje anders, functioneerde zijn darmen nauwelijks en
werkte zijn geest niet onnavolgbaar...
Dus hoe won-der-lijk dat uitgerekend dit buitengewone kereltje, met zijn engelengezicht, ons een spiegel voor houdt.
Heel geweldloos was hij onder ons. Boordevol liefde. Met zijn kwetsbaarheid bracht ie ons aan het nadenken, doordenken
En ook om die redenen zullen en moeten wij Koen blijven herdenken.
Zo lang wij leven.

'Aan niets en niemand meer ten prooi
Delf mijn gezicht op, maak mij mooi'

Oosterhuis